Jest główną drogą wodną w Wenecji, przechodzącą wewnątrz o przebiegu krzywoliniowym płn-zach do płd-wsch. Zaczyna się w okolicach Piazzale Roma, punktu dojazdowego na stałym lądzie, gdzie zatrzymują się środki transportu lądowego, rozciąga się aż do placu Piazza San Marco i do Laguny, naprzeciw Giudecca. Na kanale, przemierzanym przez statki aż od Średniowiecza, znajdowało się początkowo wiele młynów wprawianych w ruch przez przypływy morza, fabryki lnu i jedwabiu, a także stare składy broni republiki. Stopniowa przemiana strefy rezydencjalnej, na której brzegu zbudowane zostały największe pałace weneckiej szlachty, goszczą dziś luksusowe hotele i muzea oraz instytucje.

Pałace i budowle kościelne bardziej reprezentacyjne Kanału Grande to: Ponte i Chiesa degli Scalzi, w stylu barokowym, Palazzo Labia, z XVIII wieku; Palazzo Vendramin Calergi, synteza architektury bizantyjskiej i gotyckiej, dziś siedziba Casiṇ Municipale; Ca' d'Oro, tak zwana przez zachwycające ozdoby ze złota, dziś odrestaurowana jest siedzibą Galerii Franchetti; Ca da Mosto, siedziba bardzo sławnego hotelu w mieście pomiędzy XVI a XVIII wiekiem; Fondaco dei Tedeschi, siedziba handlarzy niemieckich w XIII wieku kolejno zrekonstruowana, ozdobiona została freskami Giorgione i Tiziano, dziś siedziba Poczty; Palazzo Mocenigo, kompleks czterech pałaców szlacheckich; Palazzo Grassi, zrealizowany w XVIII wieku, siedziba ważnych wystaw obiazdowych; Fondaco dei Turchi, odnowiony w XIX wieku, gości Museo di Storia Naturale; Ca' Pesaro, dzieło Longhena, gości dziś Muse di Arte Orientale i Galleria d'Arte Moderna; Ca' Foscari, wpływowa rodzina szlachecka Dożów Foscari, siedziba głównego Uniwersytetu w Wenecji; Ca' Rezzonico, projekt Baldassarre Longhena, siedziba Museo del Settecento Venaziano, z dziełami Tiepolo, Canaletto, Longhi, Guardi; Palazzo Moro, który inspirował Shakespeare w realizacji Otello; Palazzo Venier dei Leoni, który gości kolekcję Peggy Guggenheim.