Żyzna równina na wschód od Sorrento, którą już Rzymianie nazywali "Planities", ponieważ pojawiła się jako terasa płasko nizinna i była aż do końca XIX wieku ogólnie zwaną "Piano" (lub Piana i Pianoro) dziś jest podzielona na trzy gminy Sant'Agnello, Piano di Sorrento i Meta di Sorrento.

Brama Wielka w Sorrento była też zwana Porta del Piano dlatego, że zakładała komunikację miasta ze swą równiną, która była częścią jurysdukcji miasta aż do końca okresu napoleońskiego.

Podczas dekady francuskiej terytorium Sorrento zostało podzielone pomiędzy Citta di Sorrento a Piano di Sorrento, które kolejno stało się obszarem autonomicznym. Gdy powrócili Burboni, którzy zbudowali drogę łączącą Sorrento z Castellammare, została założona gmina Meta di Sorrento, pierwsza od Piano, a którą napotkamy przybywając drogą lądową od Neapolu. Wreszcie z wejściem nowego rządu włoskiego, podzielono w sposób bardziej wyrównany strefy wśród różnych gmin, także Sant'Agnello stało się gminą niezależną, zajmującą obszar między Piano a Sorrento.

Jadąc samochodem, publiczną drogą sorrencką przekroczymy Punta Scutolo, która dzieli zatokę sorrencką od obszarów bardziej wewnętrznych półwyspu dotrzemy do Meta di Sorrento, tak zwanej ponieważ tutaj łączyła przeznaczenie drogi rzymskiej, która brała początek w Vico Equense i przekraczała górę. Miejsce to było zaznaczone przez świątynię dedykowaną Minerva, na której została następnie wybudowana osiemnastowieczna Bazylika Madonna del Lauro, symbol Meta di Sorrento ze swą kopułą majolikową i charakterystyczną dzwonnicą.

Od kościoła schodzi droga prowadząca do Marina di Meta, po której bokach stoi centrum skupiska ludzkiego z pałacykami kapitanów żeglugi morskiej i armatorów. Istotnie Meta miała wielką tradycję nadmorską w żeglowaniu pochodzącą z czasów burbońskich: dopóki będą tutaj żaglowce, Meta będzie na pierwszym miejscu pod względem tonażu wśród gmin włoskich. Z boku Marina di Meta rozciąga się szeroka i piękna plaża Alimuri, stacja kąpieliskowa bardzo uczęszczana i ceniona.  [ Dalej...]