Marina Piccola w Sorrento (tak zwana aby odróżnić ją od innej Marina Grande) jest miejscem, w którym znajduje się port Sorrento, gdzie przybijają wodoloty i promy z innych miejscowości Zatoki Neapolitańskiej. Konstrukcję portu zaczęto w 1912 roku, lecz Marina Piccola wcześniej była ulubionym punktem cumowania podróżujących, dlatego że spośród dwóch wybrzeży była tą najbliższą centrum Sorrento. Wówczas zwana była Marina di Capo Cervo z nazwy przylądka, który ją dominował.

Cechą znamienną Sorrento jest to, że nie jest prawdziwym miastem nadmorskim: wysokie zbocza półwyspu spadają pionowo na morze i przerwane są tylko od czasu do czasu przez wąskie i głębokie wąwozy, wydrążone z miękkiej skaly tufu, przez potoki schodzące z góry Monti Lattari. Najstarsze jądro Sorrento wschodzi na odcinku wybrzeża odizolowanego wśród tych dwóch wąwozów zwierających fosę, która otaczała i broniła miasto. U ujść wąwozów wschodziły dwa nadbrzeża Sorrento, odizolowane od centrum i mało chronione.

Marina Piccola znajduje się u ujścia wąwozu Vallone dei Mulini, który zakreślał wschód miasta Sorrento. W korespondencji z bramą główną miasta ("Porta Maggiore") wąwóz połączony był mostem z Sorrento i resztą planu sorrenckiego. Na wybrzeże natomiast wchodziło się poprzez bramę, która otwierała się pod Bazyliką Sant'Antonino, usytuowana na szczycie stromych monumentalnych schodów dziś przerwanych nową drogą komunikacyjną.

Gdy wybudowano port, stare i biedne domy rybaków na molo w typowym stylu śródziemnomorskim ze stromymi schodami i dachami sklepieniowymi, które gromadziły wodę deszczową, zostały zastąpione domami w stylu nowoczesnym, aby zaoferować przybyłym podróżnym i turystom obraz bardziej godny i mniej popularny. Był to okres "uzdrowień" i "wyburzeń", gdy nowy rząd włoski myślał o uzdrowieniu i podniesieniu kwalifikacji z radykalną interwencją popularnych dzielnic.  [ Dalej...]