Początki Sorrento są mało znane. Według mitu zostało założone przez Liparo syna Ausone, (pierwszego z potomków italiki w Ausoni) i syna Ulisses i czarownicy Circe: być może toteż miasto italskie, jak twierdził także Strabone. Jednakże zabudowanie centrum historycznego Sorrento i niektóre reszty archeologiczne nawiązują do osiedlenia greckiego, lub przynajmniej do silnego wpływu greckiego potwierdzonego obecnością świątyni Ateny na Punta Campanella.

Centrum historyczne Sorrento przedstawia zwykły rysunek grecko-rzymskich dróg równoległych wokół decumanus maximus (droga główna) Via San Cesareo i cardo maximus Via Tasso. Częściowo zachowane zabudowania pierwotne, dziś zajmowane przede wszystkim przez sklepy pamiątkowe i restauracje oraz bary dla turystów, częściowo zburzone przez konstrukcję drogi głównej Corso Italia wykonanej pod koniec XIX wieku.

Pomiędzy Corso Italia i Via Cesareo, znajdują się niektóre z budowli historycznych bardziej reprezentowanych w mieście Sorrento. W pobliżu Katedry, siedziby arcybiskupiej wielokrotnie odbudowanej, lecz zachowującej interesującą bramę aragońską, znajduje się Dzwonnica zabudowa średniowieczna, ale zmieniona w formie osiemnastowiecznej. Przy drodze głównej mieści się Sedile Dominova, jedyny wzór pozostały z ogółu obszaru neapolitańskiego ze starych parlamentów szlacheckich (Seggi lub Sedili) utworzonych przez Andegawenów.

Plac Tasso przy Corso Italia, jest obowiązkowym skrzyżowaniem dróg, aby dotrzeć do jakikolwiek obszarów Sorrento. Natomiast serce administracyjne i religijne miasta jest uformowane na placu Sant'Antonino: po dwóch stronach tego placu znajdują się Urząd Gminny, w budynku szkoły klasztornej z internatem dla dziewcząt przylegającym do zakonu Santa Maria delle Grazie oraz Bazylika Sant'Antonino, w której to krypcie jest pilnowany grób Sant'Antonino Abate, patrona miasta, a także wizerunek posągu w centrum tego placu.  [ Dalej...]