Capo di Sorrento jest przylądkiem, który zamyka od zachodu Zatokę Sorrencką. Droga, która prowadzi na Capo di Sorrento (i kontynuje potem w stronę Massa Lubrense i Sant'Agata sui Due Golfi) jest przyjemnością panoramiczną, a na swym szlaku w latach 60-tych wybudowane zostały liczne hotele. Aby dotrzeć na Capo di Sorrento konieczne jest wejście drogą dla pieszych.

Dróżka ta schodzi do morza przebywając tereny i uprawy terasowe przede wszystkim oliwki, spadek po kulturze millenium i pochodzące z czasów pierwszych zaludnień przedrzymskich. Tymczasem oddalając się od drogi głównej, wydaje się nam przebyć podróż w czasie z pięknymi widokami na morze, pomiędzy drzewami oliwnymi.

Na ostatnim odcinku drogi możemy zobaczyć czarujący scenariusz Zatoki Sorrenckiej z jednej strony i z Wezuwiuszem na czele. Kontrast z cieniami drzew, którymi wcześniej przeszyta była droga jest silny i o świetlistych kolorach odbijających się o powierzchnię morza oślepiając oczy i duszę, pozostawiając w pamięci niezmywalny ślad.

Przybywając na koniec przylądka ujrzymy ruiny najbardziej znanej willi rzymskiej Pollius Felix, pochodzącej z pierwszego okresu imperium, gdy szlachta rzymska wybrała Zatokę Neapolitańską, jako miejsce uprzywilejowane na odpoczynek i wakacje, usłana licznymi i zamożnymi willami nadbrzeżnymi, każda z nabrzeżem prywatnym. Willa sławna była również i recytowana przez poetę latyńskiego Caecilius Statius w satyrze Silvae, gdzie entuzjazmowała pięknem. Poeta szczycił się, że był przyjacielem potężnego właściciela.

Jednakże Sorrento w czasach rzymskich nie było zawsze rajem próżniactwa i piękna jak we wcześniejszych czasach cesarstwa, gdy zostało podbite przez Sanniti w V wieku p.n.e., stopniowo weszło pod oddziaływanie Rzymu i żyło w fazach zmiennych losu, szczytując w Wojnie Społecznej, przylegając partii Marius w połowie Lega Nocerina, która była uderzeniem bitwy w roku 90 p.n.e. W następnym roku, Sorrento zostało decydująco podbite przez Silla i przemienione w kolonię weteranów.  [ Dalej...]