W miejscu, gdzie pochowany został apostoł Piotr, ojciec kościoła i stróż kluczy do Raju, zbudowano Bazylikę Św. Piotra, od zawsze jedyne miejsce pielgrzymek chrześcijańskich. Już pierwsza bazylika zbudowana przez Costantino zakładała największy budynek chrześcijański, poprzedzony rozległym kwadratowym dziedzińcem, w którego centrum znajdowała się ogromna fontanna. Aktualny kompleks Św. Piotra pochodzi z całkowitej rekonstrukcji, której podporządkowana została stara bazylika począwszy od Renesansu.

Dziś dojdzie się do Bazyliki Św. Piotra ulicą Via della Conciliazione, powstałej z systematyzacji urbanistycznej w XIX wieku spłaszczającej w tle fasadę bazyliki, lecz dawniej docierało się poprzez małe i kręte uliczki miejskie, którymi nagle dochodziło się do wielkiej i niezmiernej przestrzeni otwartej otoczonej kolumnadą Bernini, zbudowanej w XVII wieku i przedstawiającej idealnie ramiona matki kościoła przyjmującego w łono swe dzieci, kreując efekt scenograficzno spektakularny i zapierający dech.

Innym elementem architektonicznym charakteryzującym Bazylikę Św. Piotra jest kopuła, arcydzieło Michelangelo Buonarroti, który zrealizował także projektowanie całej bazyliki i placu centralnego, kontynując idee Bramante. Podczas XVII wieku bazylika została powiększona, przekształcając plan z krzyża greckiego w plan krzyża łacińskiego i realizując nową fasadę, dzieło Carlo Maderno, dekoracja rzeźbiarska jest dziełem Bernini. Kopuła ukończona została przez architektów Giacomo della Porta i Domenico Fontana, postępujących wiernie według projektu Michelangelo.

Wnętrze gości liczne arcydzieła, wśród nich; Pietà Michała Anioła, Pomnik Clemente XIII di Antonio Canova; Katedra Św.Piotra di Gian Lorenzo Bernini; Pomnik Pawła III di Guglielmo della Porta; Statua Św. Piotra di Arnolfo di Cambio; Pomnik Innocenzo VIII di Antonio Pollaiolo; kontrowersyjny Baldacchino del Bellini, zrealizowany z brązu wziętego z Panteonu. Następnie są Muzea Watykańskie, których niemożliwe byłoby nawet tylko cytowanie wszystkich drogocennych zawartości.