Brama od Północy miasta Rzymu była zwana Porta del Popolo, ponieważ tym wejściem tłumnie przybywały do miasta pielgrzymki pochodzące z całej Europy. Pod koniec XVIII wieku zdecydowano, by dać nową systematyzację urbanistyczną tej bramie, powiększając plac w celu zademonstrowania bardzo sugestywnej i majestatycznej scenografii dającej wizerunek wielkości Kościoła Rzymu i przyjęcia ofiarowanego przybywającym pielgrzymkom.

Z konstrukcji wcześniej istniejących zostały zachowane brama Porta del Popolo, obelisk w centrum placu i dwa kościoły bliźniacze po stronach ulicy Via del Corso, natomiast wszystko wokół zostało otwarte wielką przestrzenią zakładającą dwa półkola udekorowane w posągi i fontanny. Strona zachodnia integruje się z domami i pałacami miasta, natomiast strona wschodnia wspina się ku wzgórzu zwanym Collinetta del Pincio, łącząc się z jego ogrodami.

U wlotu ulicy Via del Corso, głównej arterii miejskiej, która łączyła bramę miasta z obszarem Kapitolu i z Forum Imperialskimi, znajdują się tak zwane Kościoły Bliźniacze, lub też zwane kościóły Santa Maria di Montesanto i Santa Maria di Miracoli, symetrycznie rozłożone po obu stronach ulicy nadając sugestywną scenografię Bramie miasta, dzieło Carlo Rainaldi.

W Kościele Santa Maria del Popolo znajdziemy liczne i ważne dzieła sztuki: freski Pinturicchio w kaplicy Capella della Rovere; rzeźby Sansovino na dwóch pomnikach grobowych przez niego zrealizowanych; obrazy Caravaggio w kaplicy Capella Cerasi i w końcu Capella Chigi, zrealizowana według projektu Raffaello Sanzio.