Miasto Neapol dominowane jest przez wzgórze Vomero, na którego wierzchołku znajdują się Castel Sant'Elmo i Certosa di San Martino, z tego miejsca podziwiać można nadzwyczajną panoramę miasta i całą zatokę neapolitańską. Budowle początkowo powstałe na wierzchołku tego odludnego i lesistego obszaru dziś są jeszcze częściowo otoczone zielenią, która dzieli kolorowe i wielokształtne budynki, wspinające się na zboczach wzgórza.

Obie budowle założone zostały przez Andegawenów, którzy zmodyfikowali miasto wieloma ważnymi konstrukcjami budowlanymi, kościelnymi czy też cywilnymi. Pierwsze jądro zamku powstało w 1275 roku od siedziby ufortyfikowanej zwanej "Belforte", gdzie mieszkali niektórzy krewni Karola Anjou. W 1329 roku, Robert Anjou zdecydował powiększyć go, w harmonii z konstrukcją nowej Kartuzji rozpoczętej niewiele lat wcześniej. Zamek zadedykowany został świętemu, który nadał nazwę wzgórzu, Monte Sant'Erasmo. Nazwa aktualna wynika prawdopodobnie z rozkładu pierwszej nazwy i przeszła z Erasmo na Ermo, a w końcu Elmo.

Zamek odbudowany został w XVI wieku przez Hiszpanów podążając nowymi wymaganiami defensywnymi kładącymi na rozwój artylerii, z okręgiem w kształcie gwiazdy, którego można obserwować dziś. Jednakże właśnie przez swą nieugiętość, mało rozwinięta funkcja defensywna, której było pierwotne przeznaczenie, stała się narzędziem represji i kontroli ze strony przeciwników wewnętrzych, z urzędem więziennym i centrum władz policji. Tu uwięziony był, między innymi, filozof Tommaso Campanella i inni przywódcy Rewolucji Neapolitańskiej w 1799 roku. Przedmiotem okazałych prac restauracyjnych rozpoczętych w 1976 roku i trwających siedem lat, a które miały przywrócić wiele pierwotnych pomieszczeń i dróg wewnętrznych, zamek jest dziś strukturą, która gości wydarzenia kulturalne i wystawy jest również siedzibą ważnych biur Dyrekcji Artystów i Historyków.  [ Dalej...]