Starożytne miasto greckie Neapolis, jako powszechne miasto nowej konstrukcji Magna Grecia, rozprzestrzeniło się wokół trzech głównych dróg biegnących w linii prostej, wytyczonych na gruncie z precyzyjną orientacją wschód-zachód (zwane "plateiai" przez Greków a "decumani" przez Rzymianów) i pokrzyżowanych przez wiele dróg drugorzędnych, prostopadłych w kierunku północ-południe. Korespondują z aktualną Via dell'Anticaglia, Via dei Trybunali i Spaccanapoli i są pozostałością po antycznych budowlach greckich i rzymskich, dziś znajdują się w podziemiu, częściowo zwiedzanym przez przewodników "Napoli sotterranea".

Decumanus maximus (droga główna), dziś zwana Via Tribunali w połowie, której otwierał się plac główny ("agora" dla greków, "forum" dla rzymianów) z otaczającymi budynkami publicznymi, odpowiadający aktualnemu placu San Gaetano. Dziś został doceniony z większym pożytkiem turystycznym decumanus Spaccanapoli, dlatego że na swym przebiegu powstały jeszcze ważne monumenty średniowieczne i budowle renesansowe, a także dlatego że jego plan przedłużony w stronę wzgórza Vomero, stwarza silne uderzenie scenograficzne, dające obserwatorom wrażenie przecięcia na dwie części miasta, od którego pochodzi nazwa "Spaccanapoli".

Na krańcowym zachodzie Spaccanapoli w miejscu, gdzie znajduje się Piazza del Gesu, (Plac Jezusa) bogaty w historię i monumenty, znajdowała się antyczna Brama Królewska wykonana przez Andegawenów, obecnie mieści się w kościele gotyckim Santa Chiara z przyległym zakonem, który założony został w 1310 przez Roberta Anjou, a udekorowany przez Giotto i święcony przez Petrarkę. W znacznym stopniu zmodifikowany w XVIII wieku, został zniszczony przez bombardowanie podczas Drugiej Wojny Światowej i odbudowany po wojnie naśladując oryginalną budowlę gotycką. Wewnątrz możemy zobaczyć rzeźby Tino di Camaino z pomnikami żałobnymi, niektórych członków rodziny królewskiej andegawenów.  [ Dalej...]