Posillipo jest przylądkiem o bardzo rzadkim pięknie, zamykającym terytorium Neapolu od strony zachodniej i przedłużającym się w stronę morza oddzielając zatokę neapolitańską od Pozzuoli. Żółte ściany z tufu wznoszące się stromo nad poziomem morza, degradujące się łagodnie w stronę centrum miasta, ukazując fascynujące i wielokształtne kombinacje skróconych widoków na wybrzeże, które zawsze przyciągały wielkie osobistości szlachty i sztuki.

Nazwa tej dzielnicy pochodzi od "Pausylipon" i wzięła nazwę od wystawnej willi rzymskiej, która wznosiła się właśnie na Capo Posillipo, po której zostały dziś widoczne resztki teatru, odeonu, term i nimfeum. Willa była własnością Publius Vedius, jednego z głównych zwolenników Oktawiana Augusta i protagonisty życia politycznego w Rzymie w okresie przejściowym imperium. Po jego śmierci willa przeszła pod własność imperatora i stała się spośród tych znanych jedną z bogatszych i najpiękniejszych.

Willa Pausylipon rozciągała się między Marechiaro i Nisida, a dziś wytycza oazę naturalno ochronną zwaną "Parco sommerso della Gaiola", nazwa wzięta od małych wysepek w centrum obszaru, w punkcie krańcowym południowego przylądka. Marechiaro jest małym, fascynującym wybrzeżem morskim skierowanym w stronę centrum zatoki Neapola, Wezuwiusza i Półwyspu Sorrenckiego, które inspirowały jedną z najpiękniejszych piosenek klasyki neapolitańskiej, "A Marechiaro" napisanej przez Salvatore Di Giacomo. Z tyłu wybrzeża znajduje się charakterystyczny kościółek Santa Maria del Faro, który zawiera niektóre resztki willi rzymskiej, a którego tradycja wschodzi w miejscu antycznej latarni rzymskiej.  [ Dalej...]