Z tyłu dworca kolejowego Neapolu Centralnego i Placu Garibaldi, w dzielnicy Poggioreale, rozciąga się nowe Centrum Dyrekcyjne miasta, nowoczesny kompleks urbanistyczny zaprojektowany w 1982 roku przez architekta japońskiego Kenzo Tange. Wieżowce Centrum nie należą do bardzo wysokich, natomiast podkreślają pasmo urbanistyczne i rozwój horyzontalny i są perfekcyjnie widoczne z każdej części miasta.

Obszar Centrum był wcześniej częściowo wyludniony i bagnisty, przepływała tędy mała rzeka Volla. Już w 1964 roku, gmina Neapolu wyodrębniła ten teren z przeznaczeniem na nowe Centrum Dyrekcyjne, z zamierzeniem zmniejszenia centrum miejskiego. Wiele projektów przygotowanych zostało przez architektów włoskich, lecz żaden nie został przyjęty, aż do początku lat 80-tych, gdy gmina i przedsiębiorstwo budowlane powierzyło Kenzo Tange ułożenie planu objętościowego, którym miał koordynować w jednolitej wizji, całej zaprojektowanej pracy prowadząc aż do samego końca. W listopadzie 1982 roku Tange przedstawił projekt końcowy, a w 1985 zakończono wszystkie formalności biurokratyczne zezwalające nareszcie rozpoczęcie prac.

Kenzo Tange był jednym z najlepszych architektów i urbanistów po wojnie, na poziomie międzynarodowym i największym przedstawicielem architektury współczesności japońskiej. Jego najważniejsze dzieła to plan urbanistyczny Tokio w 1960 i urządzenia sportowe do Olimpiady w Tokio w 1964 roku. We Włoszech, wcześniej od Neapolu, miał już skoordynowane projekty Centrum Dyrekcyjnego w dzielnicy targów handlowych w Bolonii w 1975 roku. Jego głównym odniesieniem kulturalnym jest późny Le Corbusier, od którego czerpie wyraziste poszukiwania analiz używając objętości architektonicznych przeciwstawnych i rozbieżnych, kolejny postępowy styl bardzo indywidualny charakteryzowany przez silny ekspresjonizm plastyczny.  [ Dalej...]