Na krótkim odcinku pomiędzy portem a Piazza Plebiscito i Via Toledo, znajduje się centrum miejskie serce Neapola, bogate w urzędy, sklepy i monumenty. Pierwszym napotkanym idąc od portu jest zamek andegaweński, zbudowany w końcu XIII wieku przez Karola I Anjou. Został nazwany Castelnuovo, aby rozróżnić go od starszego Castel dell'Ovo, lecz nazwa ta została szybko zastąpiona językiem powszechnym odwołującym się do "Maschio Angioino", który do dziś wytrwał z nazwą, z której jest bardziej znany.

Poniósł wiele szkód w kolejnych wojnach prowadzonych pod koniec okresu Andegawenów i został prawie kompletnie odbudowany przez Aragonów, na początku nowego okresu stabilizacji politycznej. Z pierwotnej konstrukcji andegaweńskiej, w której dekoracji brał udział, także jeden z największych malarzy XIII wieku Giotto, została oszczędzona tylko struktura kaplicy Cappella Palatina. Odrestaurowany jeszcze w XVI wieku przez Hiszpanów i w XVIII przez Burbonów, był przedmiotem ważnych konserwacji na początku minionego wieku, zgodnie z wymogami starej dokumentacji usiłując odbudować go w swej historyczności.

Za zamkiem Maschio Angioino znajdziemy ogrody Pałacu Królewskiego i Teatr San Carlo, najstarszy teatr europejski jeszcze aktywny i jeden z największych teatrów liryki włoskiej. Przez dwa wieki, w okresie monarchii burbońskiej, San Carlo rywalizował z teatrem Scala z Mediolanu, prymującym najsławniejszym Teatrem we Włoszech. San Carlo zbudowany został w 1737 roku, tuż obok Pałacu Królewskiego w sposób, że monarcha mógł wejść do niego bez potrzeby wychodzenia z pałacu. Teatr wchodzi w rozległy plan urbanistyczny przygotowany przez Karola Burbona, aby podwyższyć kwalifikacje Neapolu, jako wielkiej stolicy europejskiej i rozwinąć wybornie swą funkcję reprezentowania władz królewskich.  [ Dalej...]