Naprzeciw wejścia do teatru San Carlo jest jedno z czterech wejść do Galerii Umberto I, inaugurowanej w 1892 roku jako symbol nowej systemacji urbanistycznej miasta Neapol, dokonanej przez nowy rząd włoski. Jest ukonstytuowana na czterech ramieniach ze strukturą murarską i pokryciem z żelaza i szkła. Styl jest neorenesansowym, wybrany spośród sławnych budowli przez nowo narodzone Państwo Zjednoczonych Włoch, aby zapamiętać wielkie i wspólne przeszłości artystyczne i kulturalne małych stanów, którymi były wcześniej podzielone Włochy. Punkt najwyższy kopuły, w centrum czterech ramion ułożonych w krzyż, znajduje się 57 metrów od podłoża i nadaje wnętrzu tej budowli znaczącą rozległość i obszerność, akcentowaną także wysokością czterech łuków wejściowych.

Galeria łączy Teatr San Carlo i Pałac Królewski z drogą Via Toledo, która przez długi czas była główną drogą miejską. Przekształcona przez wicekróla hiszpańskiego, który obalił istniejące mury aragońskie i wchłonięta wewnątrz nowymi murami miejskimi, Via Toledo stała się szybko sercem miasta, dlatego że łączyła nowy pałac wicekróla (w przyszłości Pałac Królewski) i obszar portu z bramą wejściową do miasta Neapol. Na Via Toledo przeprowadzały się wszystkie główne rodziny szlacheckie do swych nowych kamienic, podczas gdy przestrzeń otrzymaną, między Via Toledo a nowymi murami wykorzystano na budowę mieszkań wojskowych ("Quartieri Spagnoli") kolejno stających się mieszkaniami popularnymi, których struktura surowo prostokątna i funkcyjna jest jeszcze dziś dobrze widziana.