Caracciolo, promenada nad brzegiem morza w Neapolu bierze początek w porcie Mergellina i rozciąga się aż do Piazza Vittoria, gdzie łączy się z dzielnicami Chiaia i Santa Lucia. Wije się równolegle do dawnej ulicy nadbrzeżnej Riviera di Chiaia, dzielą ją ogrody publiczne Willi Komunalnej.

Ulica bierze nazwę od admirała neapolitańskiego Francesco Caracciolo (1752-1799), który wezwany został do Królewskiej Floty burbońskiej, osiągając największe rangi i odznaczając się niektórymi wspaniałymi działaniami wojennymi, które poprowadził z honorem i bystrością. W 1799 roku, Caracciolo przyłączył się do Rewolucji Neapolitańskiej, w okolicznościach jeszcze zupełnie nie wyjaśnionych. Caracciolo został stracony z rozkazu Horatio Nelson, który miał zobowiązanie i dowództwo floty burbońskiej, a także skazywał na śmierć przywódców Republiki nawet, gdy wcześniej miał układ o ich kapitulacji. Caracciolo został powieszony na grotmaszcie statku Minerva, jak pospolity przestępca. Jego ciało wyrzucono na otwarte morze, według tradycji wypłynąło na powierzchnię podczas świętowań powrótu do monarchii, dokładnie pod oczy Króla Burbona, który uderzony tym wydarzeniem rozkazał wyłowić i pochować go po chrześcijańsku. Jego zwłoki przechowywane są w kościele Santa Maria della Catena w Santa Lucia.

Idee oświeceniowe miały w Neapolu duże echo i propagowanie, między intelektualistami, szlachtą i mieszczaństwem, utrzymujących doniosły i renomowany ruch Oświecenia Neapolitańskiego, którzy przez wiele lat popierali monarchię Burbonów w próbie ponownego utworzenia królestwa, lecz bez uzyskania wielkich rezultatów. W 1799 roku, Rewolucja Neapolitańska rozwinięta na śladach doświadczeń rewolucyjnych Francji, była próbą szlachetną, lecz wyolbrzymioną w przeobrażeniu w realną rzeczywistość teoretyczną. Rewolucjoniści usiłowali wymazać problemy społeczne, które trapiły Królestwo Neapolu, lecz ludność chłopska, na której polegali okazała się nieczuła, a w niektórych przypadkach wroga dla nowego rządu.

Stłumienie zacofania, które ciągnęło ten krótki blask rewolucyjny było jedną z bardziej czarnych stron w historii Neapolu: cała generacja intelektualistów i klasa rządząca została usunięta drogą, która jednym ciosem skazywała na śmierć i na wygnanie. Wśród intelektualistów zwanych wygnańcami, którzy przenieśli się do Mediolanu lub Turynu, a którzy dawali ogromne wkłady w formowanie włoskiej kultury narodowej, pamiętamy Vincenzo Cuoco, autora sławnej książki "Saggio storico sulla Rivoluzione Napoletana", który analizował części refleksji historycznej i politycznej na bazie wschodzącego Zjednoczenia Włoch.  [ Dalej...]