Teatr La Scala jest najsławniejszym teatrem lirycznym na świecie, prawdziwa świątynia opery. Może ugościć aż 2000 osób na parterze i w lożach, rozmieszczonych na sześciu piętrach. Został wybudowany w ciągu dwóch lat począwszy od 1776 z woli cesarzowej Marii Teresy Austriackiej, w następstwie pożaru, który pochłonął stary Teatr Książęcy. Nowy teatr powstał na ruinach antycznego kościoła Santa Maria alla Scala (stąd wziął swą nazwę) według projektu architekta neoklasycystycznego Piermarini i przedstawia rzut prosty i umiarkowany, szczególnie porównując go z okazałością wnętrza. Inaugurowany w 1778 roku, operą Antonio Salieri.

Pierwszy okres historii Teatru La Scala, aż do 1793, odniosły sukces opery buffa neapolitańska, artystów Paisiello i Cimarosa. Następnie krótki okres francuskiego wpływu neoklasycystycznego, w 1812 roku rozpoczął operami Rossini wielką historią melodramatu włoskiego kontynuując aż do 1825 z operami Bellini i Donizetti, by kolejno zakończyć okresem Giuseppe Verdi, który otworzył się w 1839 roku. Pod dyrekcją artystyczną Arturo Toscanini, w 1898 zaczął nową fazę w historii La Scala, z otwarciem repertuaru Wagnera i wystawieniem oper werystycznych Mascagni i Leoncavallo. W końcu otworzył się początek nowego stulecia, okres Giacomo Puccini dominujący scenę aż do Turandot w 1926, symbolicznie uznając operę jako zamknięcie melodramatu włoskiego.

W 1921 r. własność teatru La Scala przeszła z rąk prywatnych posiadaczy pod Urząd Miasta Mediolanu, który dzięki dokładnemu i kompetentnemu zarządzaniu oraz funduszowi publicznemu, podwyższył działalność na poziom międzynarodowy, przyciągając najlepszych dyrektorów i interpretatorów światowych, ożywiając i odtwarzając tradycję melodramatu włoskiego i sprostując w końcu jego okresowi kreatywnemu. Między dwoma wojnami jak i po wojnie, Teatr La Scala istotnie zachował się dzięki zdolnej dyrekcji, pierwszych ról, pozostając teatrem bardziej prestiżowym w światowej panoramie lirycznej.

Przyległe do teatru Muzeum Teatralne, eksponuje kostiumy sceniczne, portrety i popiersia kompozytorów i atrystów, a ponadto serię drogocennych przedmiotów należących do dwóch największych sław teatru: kompozytora Giuseppe Verdi i dyrektora Arturo Toscanini. Muzeum powstało w 1813 w następstwie nabytej kolekcji antykwarstwa francuskiego, potem rozszerzyło się świadectwami własnej działalności teatralnej.