Kościół San Lorenzo Maggiore w Mediolanie, zachowuje w większości znaleziska z epoki wczesnochrześcijańskiej i bizantyjskiej. Zbudowany w IV wieku naszej ery, zachował pierwotny plan ośmiokątny, także po jego odbudowie przeprowadzonej między XII a XVI wiekiem. Wnętrze przestronne i majestatyczne, jest otoczone obszernym ambitem na parterze i lożami na wyższym piętrze; jest ponadto podniesione imponującą kopułą, która jak zawsze tu w Mediolanie, ukazuje się w formie poligonalnej na zewnątrz. W kaplicy bocznej S.Aquilino, pochodzącej z IV wieku zachowane są jeszcze mozaiki wczesnochrześcijańskie. Na przestrzeni stojącej przed fasadą znajduje się długa seria kolumien starorzymskich, jedna z niewielu pozostałości widocznych w antycznym mieście rzymskim Mediolanum.

Sant'Eustorgio jest, w swej aktualnej formie, kombinacją części zbudowanych w różnych okresach. Pierwsza konstrukcja pochodzi z VI wieku, po której pozostały do dziś części absydy i groby. Szczególnie interesująca jest absyda zewnętrzna, pochodząca prawdopodobnie z X wieku. Lecz częścią artystycznie znaczącą jest jednak kaplica Cappella Portinari, przedstawiająca najważniejszy cykl malarstwa mediolańskiego XVI wieku, dzieło Vincenzo Foppa. Kaplica jest pięknym przykładem w matrycy realisty malarstwa lombardzkiego, które przyciąga okazje z życia codziennego i odtwarza ponownie nienaruszone reprezentujące sceny święte; także pejzaż w tle nie ma prostej funkcji scenograficznej, lecz ma swą wiarygodność autonomiczną z punktu widzenia sceny pierwszego planu.

Kościół i Babtysterium San Satiro to dzieła Bramante, z wyjątkiem dzwonnicy romańskiej z IX wieku i fasady kościoła, wykonanej w 1871. Wśród dzieł Bramante to właśnie te, które w większości przyjęły kanony stylu klasycznego. Problem brakującej przestrzeni za ołtarzem został rozwiązany przez architekta używając tła z gipsu złoconego którym, dzięki sztucznej perspektywie, stworzył iluzję głębokości absydy w rzeczywistości nieistniejącej. Ważna uwagi jest również kopuła. W kościół jest wchłonięta mała bazylika wczesnochrześcijańska na krzyż grecki, która zachowuje niektóre piękne terakoty i freski.