W tafli wodnej na południe od mostu, znajdują się resztki starożytnych osiedleń Rzymskich i Ischii, zatopionych z powodu zjawisk usunięcia się ziemi. Rzymianie nazywali to miejsce Aenaria, z łaciny aenum co znaczy brąz, w nawiązaniu do działalności metalurgicznej powstałej na wyspie, dzieło Greków.

Pomimo bogactwa gorących źródeł, Ischia nigdy nie była zainteresowaniem kapilarnym osiedlenia willi nadbrzeżno rzymskiech, w ten sposób rozprzestrzeniono resztę Zatoki Neapolitańskiej, z powodu mających miejsce w tym okresie trzęsień ziemi i erupcji wulkanicznych, które oddawały mniejsze bezpieczeństwo i wcześniej były przyczyną utraty znaczenia przez kolonię grecką.

Z tych powodów dokonać wyboru musiał również imperator August, odstępując wyspę Ischia miastu Neapol w zamian za bardziej mniejszą wyspę Capri, przekształcając ją w osobistą rezydencję imperatorską dla siebie i jego następcy Tyberiusza.

Kontynując w stronę południa tejże zatoki znajdziemy skały podwodne Scogli di Sant'Anna, tak zwane ponieważ w pobliżu wybrzeża znajduje się Kościół Sant'Anna, bardzo kochana i wielbiona jako opiekunka położnic.

Na to święto, które przypada w lipcu, rybacy i marynarze organizują procesję ozdobionych i oświetlonych łodzi, która prowadzi od miasteczka aż do skał podwodnych, gdzie wyładowane zostanie wszystko to co potrzebne jest do bankietu na bazie ryb na ruszcie i lokalnego białego wina.

Na Scogli di Sant'Anna wystawia się wieża Torre del Guevara, rezydencja ufortyfikowana przez szlachtę hiszpańską, zwana także Torre Michelangelo, ponieważ według tradycji mieszkał w niej rzeźbiarz Michelangelo Buonarroti podczas swego pobytu na Ischii. Inne ze skał podwodnych rozciągają się na pięknej plaży Cartaromana.