Forio jest bardzo rozległą gminą na wyspie Ischia i zajmuje jej całe zbocze wschodnie. Początkowo mało odwiedzane przez turystykę cieplicową, rozwinęło się jako centrum w produkcji i handlu produktami rolnymi. Także te pełne rozwoju gorące źródła w Citara, które stanowią dziś jeden z najbardziej cenionych basenów na wyspie, w przeszłości używany był jedynie do nawadniania pól uprawnych, które dzięki żyzności gleby i bogactwa mineralnego wody zabezpieczały w produkcji obfitej i prosperującej, przede wszystkim owoce cytrusowe i wino.

Jednakże Forio nie zostało wykluczone przez pierwsze przypływy turtystyczne, było raczej bardzo odwiedzane: droga burbońska łącząca Forio z Ischia Ponte poprzez Port, Casamicciola i Lacco. Jedną z rozrywek bardzo cenionych przez turystów była przejażdżka dorożką po Forio, aby uczestniczyć w jednym z magicznych zachodów słońca, które można zaobserwować z dziedzińca kościelnego Chiesa del Soccorso, ze słońcem zanurzającym się w morze na horyzoncie i całym niebem w płonącej czerwieni.

Przez autentyczny i naturalny charakter tych okolic nie dotkniętych przez zniewieściałość wysokiej społeczności urlopowiczów, a także przez zupełne napięcie walki z elementami obronnymi dobrobytu zdobytego przez pracę chłopską i handel (strona wschodnia Ischii jest rzeczywiście bardzo silnie bitą przez wiatr i przez morze), Forio wpływało zawsze silnym urokiem na intelektualistów i artystów, stając się centrum turystyki kulturalnej na Ischii. W drugiej połowie XX wieku, także Forio było zainteresowane przekształceniem turystyczno-rezydencjalnym na wyspie i wypełniło w pośpiechu różnicę, która oddzielała Forio od innych gmin tradycyjnie bardziej uczęszczanych, stając się jedną z bardziej cenionych miejscowości, także przez obecność gorących źródeł i gościnności.

Elementem bardzo reprezentatywnym Forio jest na pewno Kościół Santa Maria del Soccorso, zbudowany w XVI wieku, prostopadle do morza na wierzchołku przylądka, który wytycza na południu obszerną zatokę z długimi plażami zwanymi Chiaia i San Francesco. Powiększony w XVIII wieku, połączony różnymi stylami w eklektycznej formie śródziemnomorskiej. Małe mury dziedzińca kościelnego są ozdobione kaflami majolikowymi przedstawiającymi sceny męczeństwa Świętych i Chrystusa. We wnętrzu znajduje się krucyfiks drewniany z niezrozumiałym datowaniem (tradycja potwierdza przyniesienie przez wzburzone morze na plażę), a także kolekcja wotum marynarzy, ocalałych podczas burzy dzięki wstawiennictwu Matki Boskiej.  [ Dalej...]