Św. Krzyż jest jednym z najstarszych kościołów w mieście, zbudowany przez Franciszkanów począwszy od 1294 roku a dokończony w drugiej połowie XIV wieku, natomiast aktualna fasada i dzwonnica zostały zrealizowane w stylu neogotyckim w przebiegu XIX wieku.

W ogromnym wnętrzu znajdują się groby najsławniejszych osobistości świata sztuki i kultury włoskiej: Michelangelo zrealizowany przez Vasari; Lorenzo Ghiberti; Lorenzo Bruni; Galileo Galilei; Alfieri; Canova; Rossini; i następnie pomniki pogrzebowe dedykowane Dante i Machiavelli. Ponadto znajdują się dzieła Rossellino, płaskorzeźby Donatello, freski Taddeo Gaddi i innych malarzy naśladujących styl Giotto, rzeźby artystów Benedetto da Maiano i Desiderio di Settignano.

W harmonijnej kaplicy Cappella Medici zbudowanej przez Michelozzo, znajduje się wspaniała nastawa ołtarza dzieło Andrea della Robbia. W chórze, ozdobionym freskami malarza Agnolo Gaddi na legendzie Świętego Krzyża, pierwsza kaplica z prawej strony ołtarza gości ważne freski Giotto oparte na życiu Św. Franciszka. W lewym ramieniu transeptu znajduje się sławny krucyfiks Donatello, który prowokował rywalizację pomiędzy Brunelleschi z jego krucyfiksem Santa Maria Novella.

W wirydarzu kościoła Santa Croce znajdziemy jedno z arcydzieł architekta Brunelleschi, kaplicę Cappella dei Pazzi, rywali rodziny Medici, której konstrukcja dokończona została po jego śmierci przez ucznia i kontynuatora Michelozzo. W wejściu znajduje się portyk klasycyzowany z eleganckimi dekoracjami rzeźbiarskimi, wykonanymi przez Benedetto da Maiano, Desiderio di Settignano, Luca della Robbia i innych uczniów Donatello. Wnętrze przedstawia najwyższy i ścisle związany przykład florenckiej architektury renesansowej, w której ścisła perfekcja linii jest przerwana tylko kolorowymi medalionami wykonanymi przez Luca della Robbia, a które nadają nutę barw w surowym i umiarkowanym środowisku.

Wreszcie, w muzeum Museo dell'Opera di Santa Croce, znajdziemy drogocenny i sławny krucyfiks dzieło Cimabue, odnowiony po powodzi, która ugodziła Florencję w 1966 roku.