Punkt w życiu religijnym Florencji (jak Piazza della Signoria w życiu politycznym) Piazza del Duomo (Plac Katedralny) jest kompleksem nadzwyczajnych wielobarwnych marmurów ukonstytuowanym przez Katedrę, Dzwonnicę i Babtysterium, symbole w przejściu sztuki florenckiej pomiędzy Średniowieczem a Odrodzeniem, gdy Florencja utrzymywała się jako europejska potęga ekonomiczna.

Katedra Santa Maria Del Fiore, jest jedynym z największych istniejących kościołów, a jej nazwa pochodzi od złotego kwiata ofiarowanego miastu przez Papieża Eugenio IV podczas jego aktu konsekracji. Zbudowana została w miejscu wcześniej istniejącej katedry romańskiej Santa Reparata, uważanej już za niedostateczną, by reprezentować doniosłość osiągniętą przez miasto, a jej konstrukcja trwała ponad 150 lat, od powierzenia pierwszego projektu rzeźbiarzowi Arnolfo di Cambio w 1296 roku, poprzez kolejne integracje Giotto, Andrea Pisano i Francesco Talenti, aż do konsekracji wydarzonej w 1436 roku. Jej położenie fundamentów jest w stylu gotyckim, lecz z ogromną charakterystyką w stylu florenckim. Aktualna fasada w stylu neogotyckim zrealizowana została w końcu XIX wieku; fasada pierwotna architekta Arnolfo di Cambio, nigdy definitywnie dokończona, została natychmiast zburzona w XVI wieku.

Częścią bardziej oryginalną i ważną całego kompleksu jest gigantyczna kopuła, wysoka 91 metrów z bazą 50 metrów średnicy, dzieło architekta Filippo Brunelleschi, ojca Odrodzenia florenckiego jego nauki na perspektywie optycznej zastosowane w sztuce, a które zafascynowały jednocześnie wszystkich z odważną ideą zbudowania owej kopuły bez powracania do tradycyjnych i kosztownych rusztowań drewnianych. Wnętrze katedry, w odróżnieniu od okazałej zewnętrznej części, jest natomiast umiarkowane i linearne, prawie gołe, w jak najbardziej czystym stylu gotyckim i zachowuje niektóre ważne kamienne posągi pogrzebowe, między innymi grób rzeźbiarza Tino di Camaino, oraz fresk dzieło Andrea del Castagno i Paolo Uccello. Wnętrze kopuły przedstawia fresk Giudizio Universale zaczęty przez Vasari i zakończony przez Federico Zuccari. Witraże fasady zostały wykonane z rysunków Lorenzo Ghiberti.