Ten bardziej wyróżniający się Dziedziniec Mały, jest w swoim charakterze zebrany i powściągliwy i zachęca do medytacji. W odróżnieniu od wielu innych klasztorów brakuje widoku panoramicznego, który akcentuje odłączenie świata zewnętrznego: dostrzega się tylko jeden ze szcztytów Góry Solaro symboliczne odniesienie surowości trudnej drogi religijnej. Całkowita uwaga skupiona jest na otaczające środowisko życia klasztornego, które nadaje rytm dzienny zakonnikom: Kościół, Dzwonnice kościelne, Refektarz.

Różnorakie środowiska Kartuzji połączone są między sobą i mogłyby być odwiedzane w serii począwszy od kościoła, który znajduje się blisko wejścia umieszczony jako zagroda pomiędzy tymi, które były środowiskami publicznymi, a tymi prywatnymi klasztoru. Korytarz sklepieniowy łączy kościół z refektarzem klasztornym (dziś przeznaczonym na muzeum) i z dwoma dziedzińcami: w swej istotności pozbawiony jest ozdób i dekoracji, korytarz ten jest emblematyczny w życiu klasztornym kartuzów przynajmniej tak jest wyobrażany dzisiaj. Do kościoła jak i na dziedziniec mały, dziś nie wchodzi się bezpośrednio od zewnątrz, lecz od wewnątrz muzeum w godzinach otwarcia, aby zachować to miejsce możliwie w najlepszych warunkach.

Kościół gości ponadto niektóre koncerty pianistyczne i imprezy kulturalne, a także kongresy. Kartuzja istotnie po utracie swego centralizmu w życiu religijnym wyspy, używana była przez bardziej urozmaicone działalności: w swojej szacie jako pomnik narodowy, dziś ceniona nade wszystko jako miejsce idealne na imprezy o charakterze kulturalnym. Za plecami Kartuzji rozciąga się ogród, który kończy się dwoma małymi cudownymi widokami: jeden wystawiony na Faraglioni, inny na zatokę Marina Piccola. Urwisko to tamuje oddech, to co widzialne jest z tych tarasów może dać jedną myśl pierwotną, usytuowanie klasztoru odizolowanego i możliwego do obrony za plecami centrum zabudowanego.