Na długości ścian i na sklepieniu sufitowym możemy obserwować niektóre części fresków pochodzących z 1690 roku, jak świadczy data napisana na architrawie wewnętrznym bramy wejściowej. Fresk największy i najlepiej zachowany przez kościół, znajduje się na wewnętrznej ścianie wejścia: przez urzeczywistnienie go w tejże epoce, czternastowieczną rozetę pokryto na portalu i ponownie odkryto podczas restauracji wykonanej przez Kleryków w 1929 roku: jednakże rozetę przywrócono do pierwotnego stanu od zewnątrz, wewnątrz została zamknięta, aby konserwować także fresk świadectwo różnych wydarzeń historycznych, które przeszła Kartuzja.

Kartuzja ma dwa dziedzińce, zbudowane w różnych epokach i o cechach formalnych. Chiostro Grande (Dziedziniec Wielki) nie jest częścią konstrukcji czternastowiecznej, lecz sięga czasów rozbudowy w szesnastym wieku. Jest to przestrzeń bardzo obszerna i pełna światła jest kontrastem środowisk bardziej zamkniętych i mniej oświetlonych w jądrze pierwotnym. Te różne cechy znamienne odzwierciedlają zmiany w czasach od zamkniętych i skupionych w Średniowieczu do otwartych i zrozumiałych w Renesansie, które to na tym obszarze miały swój wpływ z pewnym opóźnieniem.

Łuki podtrzymywane są przez mocne pilastry a wzdłuż boków dziedzińca znajdują się cele zakonników dosyć duże, według starego zwyczaju kartuzów. Cele miały pomieszczenie do pracy przyłączone do pokoju prywatnego, oba przestronne i oświetlone: dziś są w części przeznaczone na aule szkolne lokalnego Liceum Ogólnokształcącego. Obszerna przestrzeń wewnętrzna prawdopodobnie gościła początkowo cmentarz zakonników, sukcesywnie przystosowanego w ogród. Długość dziedzińca wydaje się nieproporcjonalna względem ogólnej całości, prawdopodobnie musiał być budowany w drugim porządku (jak podobne dziedzińce wybudowane w Neapolu w owym czasie). A to nie starczało we wzniesieniu pozwalającemu na podtrzymanie doniosłości i widzialności kościoła i zachwycającej dzwonnicy.

Chiostro Piccolo (Dziedziniec Mały) jest natomiast tym pierwotnym czternastowiecznym. Konserwacja w latach dwudziestych, prowadzona przez kleryków miała odniosłą światłość w smukłych i wytwornych kolumienkach, a głowice tych kolumienek pochodzenia rzymskiego, pewnie wzięte z jednej z willi cesarskich obecnych na wyspie, zostały ponownie okryte w XVII wieku w silne pilastry, podobne do tych z Dziedzińca Wielkiego, w celu ujednolicenia stylu. O pochodzeniu tych kolumien rzymskich, jest jeszcze otwarta debata: niektórzy utrzymują, że Kartuzja została wybudowana na dawniej istniejącej willi rzymskiej (a mianowicie, jednej z 12 mitycznych willi skonstruowanych przez cesarza Tyberiusza), jednakże brakuje dowodów podpierających te sugestywne przypuszczenia. W centrum dziedzińca małego, znajduje się studnia, z której to zakonnicy czerpali wodę deszczową zbieraną z dachów o sklepieniu grzbietowym.  [ Dalej...]