W roku 1808, następuje zniesienie zakonu z rozkazu rządu napoleońskiego (podczas, że tak powiem "Dziesięciolecia Francuskiego" 1805-1815) klasztor zostaje zamknięty, a zakonnicy rozproszeni. Przez więcej niż wiek pozostaje opuszczony a od czasu do czasu użytkowany dla celów praktycznych. W latach 1920 nastąpił rozkwit korzyści artystów i intelektualistów sprzyjający wyspie. Było to przedmiotem odnowy i dzieło Kleryków, którzy między innymi na nowo odkryli rozety Kościoła i kolumienki Chiostro Piccolo (Dziedzińca Małego).

Budynek ucierpiał, nowymi szkodami wyrządzonymi podczas drugiej wojny światowej i bezpośrednio po niej wciągając w pasma okupacji. W latach 50-tych i 60-tych po ekspansji budownictwa, Kartuzja traci swą wspaniałą pozycję odizolowana od centrum, w małej dolinie poza murami centrum historycznego. Dziś po odnowach konserwatorskich Kartuzja jest siedzibą Liceum Ogólnokształcącego i Biblioteki Miejskiej, a także Muzeum, które gości obrazy malarza niemieckiego Diefenbacha. W ostatnich latach przerobiony został ogród za plecami klasztora, który obfituje przepięknymi widokami.

Kościół dedykowany San Giacomo, jest ukonstytuowany w jedyną nawę kościelną podłużnie pokrytą trzema przęsłami ze sklepieniem krzyżowym widzialnym także od zewnątrz. Sklepienie grzbietowe (tak jak krzyżowe, a także kolebkowe), rodzi potrzebę strukturalną przez zbieranie wody deszczowej, później jest istotnym elementem formalnym charakterystycznym w architekturze śródziemnomorskiej. W głębi zamknięta aula jest apsydą szeroką tak samo jak nawa kościelna, oświetlona jedynie przez ogromne okno z trzema prześwitami (triforium).  [ Dalej...]