W najgłębszej zatoce na wybrzeżu amalfitańskim, pomiędzy Amalfi i Capo d'Orso, znajdują się dwa miasteczka Minori i Maiori, od zawsze połączone przez wspólne przeznaczenie i podkreślające swe nazwy. Rzymianie nazywali dwa potoki, Reginna Minor i Reginna Maior, które wpadały do tej zatoki z ujściami oddzielonymi przez mały przylądek. Od tych nazw zostały nazwane miasteczka powstałe w ich ujściu, z kolejnym upadkiem nazwy Reginna stającej się z czasem nie wiele wyróżniającą. Minori powstało u ujścia potoku Reginna Minor, w najmniejszej zatoce na zachód.

Pierwszym osiedleniem w Minori była willa rzymska z wczesnego okresu imperium, po której dziś widzialne są reszty odkryte w 1932, lecz pokryte na nowo przez powódź w 1954 i wyniesione na światło z nowymi wykopaliskami. Willa jest bardzo ważną dlatego, że jest jedyną pozostałą po licznych willach rzymskich zbudowanych na wybrzeżu i jest świadectwem źródła. Willa z Minori rozciągała się, aż po morze przez 2500 metrów kwadratowych i po niej pozostają widoczne niektóre pomieszczenia parteru, między innymi termy z mozaiką podłogową, dziedziniec z ciągiem portyków z basenem w centrum i niektórymi pomieszczeniami dodatkowymi.

W Średniowieczu Minori było częścią Republiki Amalfi, gościło stocznie i wyspecjalizowane było w produkcji stoczni okrętowych. Wiernie sprzymierzone Amalfi, Minori podążało za fortuną i upadkiem zostając twardo wystawione na próbę plądrowań przez Pizanów i podbić normandzkich, które utrzymywały się aż do złotych czasów republiki. Przeszło pod jurysdykcję Królestwa Neapolu, zdołając pomimo wszystko odciąć się we własnej przestrzeni przekształcając prędko swą ekonomię i dedykując się w niektóre działalności przemysłowe (jak produkcja papieru, garbowanie skór, makarony) i handel warzywny, wszystkie działalności połączone z dostatkiem wody zapewnionej przez potok Reginuolo.

Ten dobrobyt jest świadectwem wielu budowli religijnych i cywilnych obecnych w centrum Minori. W pobliżu brzegu morza wznosi się bazylika Santa Trofimena, zbudowana w średniowieczu romańskim, jednakże kompletnie przekształcona przez kolejne zmiany struktur. W swym wnętrzu zachowuje marmurową ambonę z XVIII wieku i relikwie Świętej zachowane w urnie z alabastru, o których tradycja mówi, że przybyły cudem od morza. Charakterystyczne święto Santa Trofimena, bardzo wielbione na całym wybrzeżu, obchodzi się 13 lipca.

Piękna plaża Minori zajmuje całą małą zatokę między przylądkiem, który oddziela od Minori (całość uprawną i uprawy terasowe winogron i cytrusów) i punktu przeciwnego, całkowicie zajętego przez domy i pałace pańskie w starym mieście nadmorskim, z niektórymi wieżami ufortyfikowanymi na morzu. W centrum plaży, znajduje się małe molo skonstruowane do cumowania wodolotów, które przedłuża się ku morzu z platformą do lądowania helikopterów na swym krańcu. Z tyłu plaży biegnie promenada wysadzona drzewami, podzielona na równoległe aleje.