Głównym kościołem w Maiori, wraz z tym co pozostało po starym centrum historycznym, w położeniu nieco wyższym względem aktualnego centrum miasteczka jest Santa Maria a Mare, wybudowany w XII wieku, lecz z obszerną przeróbką między XVIII a XIX wiekiem, także ten charakteryzuje się (jak wiele innych kościołów na wybrzeżu) wielką kopułą z majoliki. We wnętrzu znajdują się płaskorzeźba Madonny z Dzieciątkiem w drewnie z XV wieku i Muzeum Arredi Sacri, urządzone w Zakrystii.

Spośród innych kościołów w Maiori wyróżniamy kościół i zakon San Francesco u bramy centrum widzianej z Minori, zbudowane w pierwszych latach XV wieku i szybko zdewastowane przez najazdy saraceńskie, lecz natychmiast odbudowane dzięki interwencji San Bernardino ze Sieny, który przyczynił się także do cudu wypłynięcia wody do ogrodu warzywnego zakonu.

Sanktuarium Santa Maria delle Grazie, o którym pierwsze informacje pochodzą, aż z 596 roku z listu poetyckiego San Gregorio Magno, mogło być tylko częścią starej Bazyliki o trzech nawach, w połowie zniszczonej przez wylewający potok; fasada jest osiemnastowieczna, lecz wnętrze zachowało chrzścielnicę trzynastowieczną i freski namalowane między XIV a XV wiekiem.

Poprzez dolinę z tyłu Maiori, zwanej Valle di Tramonti pochodzącej z nazwy głównego centrum skupiska ludzkiego, dotrzeć można do serca góry Monti Lattari, środowisko kompletnie odmienne od wybrzeża amalfitańskiego i charakterystyki zwyczaju życia górskiego. Od Doliny Tramonti wywodzi się, także nazwa Tramontana przypisana zimnemu wiatrowi, który schodzi od Północy, przez wiele wieków napis na Róży Wiatrów używany jako tło busoli, naprowadzał na Wschód właśnie marynarzy z Republiki Amalfi.