U wyjścia z Valle dei Mulini (Dolina Młynów), Amalfi wystawia się łagodnie na morze z jej charakterystycznym połączeniem białych domków na skałach, wąskich dróżek między łukami i antycznych wieży, które służyły do ochrony miasta. Piękno i magia tego miejsca, zapadniętego między dwoma ścianami skał dają idee wierzchołka, który wznosi się od morza w nieskończoność: tu tylko morze jest horyzontalne.

Amalfi jest bardzo malowniczym miastem, charakteryzują go zachwycające widoki panoramiczne i niewiarygodne skały podwodne, które spadają pionowo ku morzu. Prawdziwy raj z łagodnym klimatem, zachwycającymi plażami, wybielonymi domami ustawionymi w grupy i fantazyjnie uczepionymi na skalistych stokach, w końcu cudowna grota, Grotta dello Smeraldo (Grota Szmaragdowa). Wartość artystyczna i architeknoniczna monumentów, piękno krajobrazu, dźwięk morza, tradycje, folklor i kuchnia, która uczyniła Amalfi nieporównaną.

Początki Amalfi owinięte są mitem. W starożytności Wybrzeże Amalfitańskie musiało być prawie kompletnie wyludnione, a jedyne osiedlenie znajdowało się na granicy wschodniego brzegu morskiego, byli nimi etruskowie Marcina, może przodkowie dzisiejszego Vietri sul Mare. Spośród innych legend bardziej wiarygodnych, ta najpopularniejsza opowiada o epickim przypadku jednej grupy rodzin rzymskich, która w czasach imperatora Costantino, zaskoczona została przez gwałtowną burzę na morzu Jońskim i zmuszona do ucieczki niedaleko Ragusa. Po krótkim zatrzymaniu, rozpoczęli nawigację i pomiędzy Palinuro a Pisciotta założyli wioskę. Zagrożeni przez częste napady Vandali, zatrzymali się kontynując i badając pobliskie miejsca. Było tak póki nie odkryli miejsca dobrze chroniącego i bogatego w wodę, gdzie zdecydowali się definitywnie osiedlić: w przeszłej Amalfi.

Po upadku Imperium Rzymskiego, Amalfi było miastem, które szybciej od wszystkich przywróciło raporty handlowe, pomiędzy Wschodem a Zachodem, transportując i importując do Włoch wiele produktów egzotycznych takich jak dywany, przyprawy i papier. Miało także własny i poważany pieniądz (il Tari). Amalfi było przeto bardziej starożytną spośród czterech włoskich republik nadmorskich (innymi były Pisa, Genua, Wenecja) i osiagnęło swoje maksimum splendoru w X i XI wieku, gdy odegrało decydującą rolę w pierwszym planie z wymianą towarową ze Wschodem: prawa morskie w mieście zawarte w słynnej "tabula amalphitana", były przez wieki przyjętym kodeksem i dającym przykład na całym Morzu Śródziemnym.  [ Dalej...]